Gedichten

je blik klaart op
gezucht daalt neer
de storm waait
weer over

ik streef naar vrijheid
houd mijn hart
even vast

je zocht een teken
in m’n poëzie

 

ik ben eruit
achteraf
hoe ’t zit

ik trek aan
waarvoor
ik opensta

sluit me op
straf me af

maar ik zit
te dichten

je vingertop
’t hoogtepunt

je bent te dichtbij
om te verwonderen

we vielen
samen
met de avond

gelegen
tot de morgen stond

wikkel me
in je poëzie en
ik wil
voor je knielen

ik prevel
over liefde
of de naam
die ze ’t geven

hopende
dat je toch
in ’t bestaan
gaat geloven

dan kunnen we
samen doen alsof

in de achteruitkijkspiegel
is het vooral uitkijken
voor de vertekening
van de verte
en al wat achterligt

verblind en gespiegeld
lijkt het verleden
net beter of echter
dan rechter vooruit
door de sterren
in de voorruit
met tegenlicht