Gedichten

maar wie luistert er
naar de luisteraar

ik geef je m’n hart
om uit te knijpen
tot de laatste druppels liefde
langs je handen sijpelen

leven in het verleden
is wat je me verwijt
alsof je liever zelf even
een herinnering zou zijn

je zou m’n hart niet breken
maar brak je belofte

poëzie
is woordcohesie
en een beetje magie

tijden zijn onzeker
net als onze harten

maar tijd tikt door
en wij kloppen nog

wil je bij me blijven
tot we vanzelf doven
want ik krijg geen lucht
als ik aan uitblazen denk

ik ben alleen

hoor galmend gepraat
door kalme, verlaten straten

maar middenin de bloeitijd
blijft mijn schoonheid onbemind

ik verlang weer naar dromen
najagen, dansen en dragen

alleen met m’n mensen samen
ben ik stad, ben ik

breda

ze gelooft in een hemel
en ook in een hel
maar ze komt van aarde
dus ze redt zich wel