Gedichten

sorry dat ik je smeek
om van me te houden
in een taal te bedaard
die ik vloeiend spreek
maar jij niet verstaat

je hield altijd al van de sterren
je probeerde ze te vangen
wanneer ze vielen
zoals ook mij

ik zei dat het steentjes zijn
dat de wrijving licht geeft
en ze verdampen

je liefde vervloog
maar hoezo,
ik hield toch ook
van de sterren

ik heb het nooit begrepen
als men zei: het staat
in de sterren geschreven

tot jij me leerde lezen

dat je het uitmaakt
maar het niet uitmaakt

je vangt de lage winterzon
en knijpt je ogen iets samen
je wimpers dimmen ’t oogluikend
op eentje na
rustend vlakbij je slaap
– zou ik ook doen

je denkende lippen en voordat ze
stem vormen, gaat een wolkje op

ik leg je even vast, mag dat
hopend op genoeg geheugen
om je zo te herinneren

over een jaar of wat, als
je weer een vreemde bent

—

En ik zoals die wimper, nadat je me hebt losgelaten. Omdat we uit elkaar gegroeid zijn. Of misschien heb je me per ongeluk verloren, toen je in je ogen wreef. Dat je ze weer opende en ik er niet meer was. Ik hoop dat ik dan ook mag rusten vlakbij je slaap. Een kleine weg tot je lobis temporalis. Gewoon een herinnering.

over ons schrijven
het steekt weet je
elke zin, elk woord
breekt m’n hart
beetje bij beetje

waarom ruk je
bij elk afscheid
mijn hart eruit

mag ik niet leven
zonder jou

denk even na
voor je me verleidt
want ik ben die ene
voor altijd

je stem vertoont gebreken
je ogen die niet spreken
stop met faken
vraagtekens
breken me