Gedichten

drup, drup
de een na laatste
die m’n emmer
en jij m’n hart

drup, erover
reliëf van je zool
op m’n ziel, je
hak in het zand

branding vloedt
’t zout brandt
wonden weken
jaren tot ’t ebt

neem me alsjeblieft mee
uit deze realiteit
lieve schat

dan maken we
puur op kwaliteit
versie twee punt nog wat

je zegt dat je me mist
en ik wist
je beseft nu pas
dat het liefde was

jij geeft zin
aan m’n woorden

het is lust
als je me kust
het is meer
als je me lust
keer op keer
op keer
weer

het geeft niets
je kunt blijkbaar
alleen dealen met
m’n simpele versies

zullen we doen
alsof ’t liefde is
en dat je m’n hart
voorzichtig lijmt
met leugens
iets doorzichtig
anders lijkt het
zo gemaakt

ik heb genoeg
teleurstelling gehad
dus heb je liever
onder schat

Ik houd niet van de jaarwisseling. Alsof de tijd op is. Alsof de statistieken worden gereset en de teller opnieuw begint te lopen. Alsof je stukjes geluk en pijn achter je moet laten, hoe aanwezig het ook nog is. In een seconde wordt het nu ineens het verleden.

Je kunt stellen dat er niets verandert en een jaartal slechts een cijfer is. Maar m’n brainfuck komt juist voort uit m’n liefde voor data. Ik gebruik ze graag om gevoelens en dynamische periodes af te bakenen. Voor overzicht of monitoring. Dat geeft deze wrijving, want het hoeft niet en het kan niet. Het leven is te gecompliceerd voor zulke kaders. Daarom voelt het tijdens de jaarwisseling als een kalender waar ik niks mee kan en alsof ik steeds te laat ben met pagina’s omslaan. Wanneer ik dan een de oude kalender moet weggooien en de nieuwe ophangen, klopt er iets niet. De indeling is niet correct, omdat ik me behalve op 1 januari, tegelijkertijd op andere pagina’s bevind.

Maar het nieuwe jaar is geen schone lei en er is geen resetknop. We nemen onze ervaringen mee. We zijn wijzer en hebben momenten erbij om niet te vergeten. We hebben dingen gedaan die we niet voor mogelijk hielden en dingen gelaten die we wel van plan waren. En het leven heeft ons ook een stukje gebroken. Ik denk dat het oké is om dit even hard te voelen in december als in januari. We zijn geen kalender. Dat is een verkeerd format om het leven in te gieten.

Ik denk dat we meer als een schilderij zijn. Laag over laag. Kleuren die vervagen, barsten die ontstaan in oude olieverf. Met nauwkeurige penseelstreken, onverwachte pollock-achtige effecten en geklieder. We hoeven geen pagina’s af te scheuren, we schilderen eroverheen. We nemen ons schilderij lekker mee naar het nieuwe jaar. Met alle ervaringen, maar genoeg ruimte voor de dagen die nog volgen. Gelukkig maar.

kus me vandaag
alsof geen morgen